|
Erminda
|
A súa vida
Nacida en 1930 na aldea de Ponte, na parroquia de Santa María de Grixoa (Santiago de Compostela). Viviu ata que casou na súa aldea natal, onde aprendeu a cantar, tocar e bailar a forza de observar aos máis vellos e participando nas foliadas, nos traballos no agro e no monte, nas romarías... Logo pasou a vivir nas Casas Novas (Santiago de Compostela), ata o seu pasamento o 16 de xaneiro de 2025.
O seu xeito de tocar e cantar
Unha grande informante, tanto pola calidade técnica do seu cantar e a riqueza e variedade do seu repertorio, como pola enorme calidade humana. Unha cantarea de Erminda conseguía poñer mol a pedra máis dura e endurecer a alma máis aflixida. Malia que o habitual na bisbarra santiaguesa son a muiñeira riscada e o pateado longo (de 9 toques), ela adoitaba tocar a muiñeira sen riscar e o pateado curto, froito, entre outras cousas, do seu gusto persoal e das influencias que definiran o seu tocar.
Hai que destacar a gran memoria de Erminda: era capaz de lembrar de quen aprendera cada cantarea, cada ton, cada punto.
Hai que destacar a gran memoria de Erminda: era capaz de lembrar de quen aprendera cada cantarea, cada ton, cada punto.
Rexistros audiovisuais |
Ficha técnica da gravación
|
Quen a nomea?
Por que?
É natal dunha aldea perto da miña, familiar de miña avoa e a primeira coa que tiven unha relación máis de amizade que de compilador-informante. Moitas tarde de visita, de cantareas, de café con galletas de coco... e moita xente e lugares en común.